How the West was won – USA Trip met 2 kinderen
In dit log heb ik onze USA reis bij “live” bijgehouden.

Hieronder een niet-samenhangend geheel van opmerkingen en conclusies. Doe er je voordeel mee.
- wij hebben de reis geboekt bij Jan Doets, en hebben waarschijnlijk pech gehad bij onze adviseuse.
* De geboekte vliegtuigplaatsen terug waren deels economy plus, deels economy (op xe9xe9n vlucht zaten 2 familieleden EC+, en 2 opgevouwen economy). Ik weet dat we geen recht hebben op economy plus, maar als dat dan toch mogelijk is verwacht ik van een ervaren reisbureau mij het maximale te geven.
* Wij hebben bij boeken duidelijk aangegeven een aantal dagen in San Francisco te willen verblijven. Bij het boeken is de gebruikelijk nacht in het hotel na aankomst en voor vertrek geregeld, maar uiteindelijk waren we duur uit door de motorhome op de camping te zetten (xe0 raison van $ 46,- per nacht), de shuttle te nemen ( retour $10,- pp, maakt $ 40,- per dag) en dan nog de huur van de camper. Als je dit bij elkaar opteld hadden we in een goed hotel in de binnenstad kunnen verblijven, waren dan veel flexibeler geweest (nu liepen we een dag lang met onze inkopen en waren verplicht op bepaalde tijden terug te keren).
- De KOA campings die wij bezocht hebben waren zeer eenvoudig. Ik weet niet of dit voor KOA algemeen geldt, ik weet wel dat wij niet bij KOA aangesloten campings mooier, schoner, nieuwer, aangenamer vonden.
- Tijdens de reis kwamen we erachter dat we eigenlijk graag fietsen bij ons hadden willen hebben. Op veel plekken (o.a. Grand Canyon, Yosemite) kun je goed fietsen. El Monte verhuurd geen fietsen (niet meer in ieder geval), maar je kunt daar wel een fietsenrek voor achter de RV huren. Naar het schijnt kun je voor $50,- al een redelijk fiets kopen. Volgende keer zoeken we dit zeker verder uit.
- Op een aantal campings was open vuur verboden, dus ook de kolen BBQ. Vaak was wel een gas BBQ mogelijk. Sommige RV’s hebben hiervoor een speciale aansluiting aan de gastank. Wellicht is zo’n BBQ te huren bij de RV (ik heb El Monte in ieder geval de tip gegeven, wat er mee gedaan wordt weet ik niet. Op dit moment is het bij hen in ieder geval niet mogelijk).
- Wij hebben in 20 dagen tijd ruim 3200 mijl (= bijna 5200 KM!). Voor een eerste indruk was dit OK, maar een volgende keer zullen wij zeker een aantal plaatsen overslaan of juist verdiepen.
* De Grand Canyon en Las Vegas hebben we nu wel gezien: de Grand Canyon zou nog interessant zijn als je een lange tour naar beneden maakt, maar dan moet je echt de tijd nemen.
* LA hebben we niet gezien door tijdgebrek, daar willen we een volgende keer wat meer van zien.
* Ofschoon we een dag voor San Diego hadden is dit te weinig gebleken. Het is een mooie stad, maar ik heb nu een indruk die daar niet bij past. We hadden net als in SF een tour moeten maken door de stad. Speel gewoon toerist, dan leer en zie je in korte tijd het meest van een stad.
* Ook in Yosemite en Sequoia zou ik een volgende keer meer tijd willen doorbrengen om de natuur te genieten.
* Hetzelfde geld voor Big Sur: we zijn langs schitterende campings gereden, maar konden daar niet terecht.
* Daar waar ik voor deze reis mensen voor gek versleet die meerdere dagen in Disneyland wilden doorbrengen kan ik dat nu begrijpen. Wij hebben slechts een fractie gezien, maar wat we zagen imponeerde. En dan zijn wij nog niet eens in Disney’s California Adventure geweest.
- Boek in de maand augustus je camping vooraf, zeker in het zuiden aan de kust.
- Neem een fleecetrui mee, ook in augustus. Het kan ‘s ochtends en ‘s avonds fris tot zelfs koud zijn, ook (in SF: juist) in augustus.
- De campings in Yosemite Village zijn erg open zandvlaktes (wat ik er van gezien heb). Volgens een ranger is Bridalveil Creek Campground een pareltje, en wij kunnen dat onderschrijven. De camping voor de zuidingang (dus buiten het park) was echt fantastich mooi: beekje met vis en rivierkreeftjes, ruime plaatsen en rustig.
- Onderweg kochten we een kaart van de AAA: Camping Southern and Central California. Daarop staan alle campings, zowel prive als ook degene in Stateparks. Deze laatste zijn ons goed bevallen: ruime plekken in de natuur, maar meestal geen hookup. Vaak wel een dumpstation. De kosten liggen lagen uiteen van $10 – $20 per nacht.
- Ina had voor de reis hoeslakens met elastiek gekocht. Deze pasten goed om de matrassen in de RV. Uit ervaring weet ik dat dit prettiger ligt dan normale lakens, die ‘s morgens als een propje onder je liggen.
- bij de meeste tankstations kun je direct aan de pomp betalen met je creditcard. Houdt er rekening mee dat dat meestal is gelimiteerd tot $ 75. Indien om je postcode gevraagd wordt: gewoon je NL postcode invoeren, dit werkte bij ons prima.
- Wil je echt Nederlands reizen, en shop je graag? Controleer dan ‘s avonds je bonnetjes. Bij veel winkels kun je door een telefoonnummer te bellen een kortingscode krijgen voor een volgende aankoop. Deze korting loopt soms op tot 15%, onafhankelijk van de eerste aankoop (voorbeeld M&M shop in Las Vegas: we kochten eerst voor 2,99 een sleutelhanger, en later voor veel meer andere merchandising. Helaas kwam ik pas in Nederland de mogelijkheid tot korting tegen, maar neem van mij aan dat het ons veel gescheelt zou hebben).

We zijn op tijd wakker, en zitten ook op tijd in de bus. Alleen, welke terminal moeten we hebben? We kiezen internationaal, maar terwijl we daar naar toe worden gebracht schiet me te binnen dat op de e-ticket een terminal nummer staat: nummer 3. Als we bij de internationale terminal zijn vraag ik de chauffeur of dit nummer 3 is. Nee dus. Gelukkig is de chauffeur vergeten een familie bij de United terminal af te zetten omdat hij dacht dat we bij elkaar hoorden. We worden dus netjes afgezet op de juiste plek. Het inchecken verloopt spoedig. Omdat we vroeg zijn worden we meteen geholpen. Ondanks de e-ticket kiezen we er voor een balie te nemen voor mensen met papieren tickets: daar zit tenminste iemand die je helpt, bij de e-ticket balie moet je alles zelf op een computer doen. Als ik de eerste tas op de weegschaal zet slaat deze door naar meer dan 35 Kg. Ook de volgende is niet veel lichter. De dame aan de balie is daarna alleen nog met de instapkaarten bezig, en uiteindelijk worden alleen de eerste 2 tassen gewogen, de rest mag zo mee.
Voor de veiligheids controle staat een dame die controleert of je wel een instapkaart hebt. Ik wordt meteen doorgelaten, en moet de kinderen meenemen naar het rechter poortje. Ina wordt apart gehouden bij het linkerpoortje. De jongens en ik moeten schoenen en jacks uit en leggen alles op de band (de laptop uit de tas los in een bak). We mogen zonder problemen verder. Ina staat echter nog steeds apart, en als ze eindelijk door het poortje mag moet ze plaatsnemen op een stoel daarachter. Haar handbagage wordt doorzocht (alleen de beautycase, haar rugzak had ik), en zij wordt door een dame met een metaaldetector grondig gecontroleerd. Malte, Lasse en ik lachen wat af, Ina moet opstaan en armen spreiden en vind het minder leuk.
Uiteindelijk blijkt dat op de instapkaart een code is afgedrukt (SSSSSS), waardoor Ina dit moet ondergaan. Het is niets meer dan een loterij, en Ina heeft hier gewonnen.
We lopen naar de gate, eten en drinken onderweg wat op een klein foodcourt en zijn op tijd voor het instappen.
We hopen dat we net als op de heenvlucht Economy Plus plaatsen hebben. Als we eenmaal zitten heeft Ina met Malte een ruime Plus plek, en zit ik met Lasse daarachter eenvoudig (en zeer krap) Economy. Jan Doets, je mag wel eens kijken hoe de indeling is! Bij het boeken was het vliegtuigtype bekend, en deze stoelen waren normaal beschikbaar.
De vlucht naar Washington gaat voorspoedig, alleen krijgen we nu zelfs geen nootjes, alleen wat te drinken. De rest moet je aan boord kopen, maar aangezien ik gisteren nog de resten van de heenvlucht kon weggooien laten we dat aan ons voorbij gaan.
De luchthaven van Washington is een teleurstelling: de terminal is klein, smal, laag en vol. In een garderobekast is een McDonalds ondergebracht, waar een rij van zeker 25 meter voor staat. Verder is er niet al te veel: de Burgerking die er zou moeten zijn is dicht (er komt een Wendy), er zijn geen interessante winkels. Uiteindelijk haal ik een Chicago Style Deep Pan Pizza die we delen. Helaas kan ik hier geen afscheid nemen van mijn liefgeworden Rootbeer: het is gewoonweg niet te krijgen, alleen Cola in alle verschijningsvormen, en de bijbehorende randproducten van het merk.
De 777 waar we instappen bied in de Economy een paar centimeter meer ruimte dan de 767 waar we ‘s ochtends inzaten. Het vliegtuig is slechts schoongemaakt: ik zit met afgekloven en gescheurde tijdschriften in de stoelzak, en een gebruikte hoofdtelefoon klemt tussen het tafeltje van Malte. Ik vind het niet fris, maar goed. Het vliegend personeel is zoals we tot nog toe hebben meegemaakt bij United: onvriendelijk en ongeinteresseerd. Ik ben genoeg gevlogen met andere (niet Amerikaanse) maatschappijen om te weten dat dat anders kan. Het vreemde is dat we tijdens onze reis bijna alleen maar vriendelijke mensen zijn tegengekomen (m.u.v. San Francisco, met name Chinezen interesseerd het geen fl*kker).

We hebben flinke wind in de rug, en landen 40 minuten eerder dan geplanned. Ik bel mijn ouders om te waarschuwen dat we eerder zijn, maar uiteindelijk moeten we lang wachten op de bagage en zijn zij er precies op tijd.
De vakantie is voorbij…..

De wekker gaat om 5:15. Ik wil proberen om uiterlijk 6:30 te vertrekken. Bij de overname van de motorhome werd ons verteld dat als je om 8 uur de RV terugbrengt, je meteen naar je hotel kan worden gebracht, zonder wachttijd. Op die manier zouden we nog een hele dag in San Francisco kunnen doorbrengen. Helaas moeten we toch nog wat meer spullen inpakken en opruimen dan mij lief is, en vertrekken we uiteindelijk pas rond 7 uur. Volgens de Chinese meneer aan de receptie zou de rit slechts 40 minuten duren, al geloof ik daar weinig van. De rit gaat voorspoedig, tot we de beslissing moeten nemen of we via de 880 naar de 580 rijden, of binnendoor via Hayward. We kiezen voor Hayward, op de kaart lijkt dit niet te moeilijk, en bovendien staat voor de oprit naar de 880 een lange file. Uiteindelijk is deze route ook makkelijk, maar ik maak hem ingewikkeld. Ik neem een verkeerde afslag, en voor we daarachter komen zijn we mijlen naar het zuiden gereden. De enige manier op de juiste weg te komen is terug te keren. Onze kansen voor 8 uur bij El Monte in Dublin aan te komen zijn verkeken, zeker omdat we ook nog moeten tanken.
Uiteindelijk komen we rond 8:45 bij El Monte aan (buren van de camping die ook vandaag de camper terugbrengen hebben er goed 1 uur en 15 minuten over gedaan). De vriendelijke dame uit Estland vraagt of we schades hebben (“ja, spiegel en achterkant”) en laat vervolgens iemand komen om een taxatie te doen. Er wordt niet moeilijk gedaan over het gebroken bord of de losgeraakte velcro-strip van het “privacy curtain”. We wachten even tot de rekening van de schade komt, en die valt mee: $ 152,- voor de kapotte spiegel ($19 compleet) en de schade aan de achterkant ($2,99 voor het kapotte kapje van het zijlicht, de rest is arbeidsloon). Ik loop naar boven om alle verdere administratie af te handelen. De kosten die we gemaakt hebben (een luchtdichte afsluiter die op veel campings in het zuiden verplicht is, in ieder geval past de sewerhose niet in de afvoer maar heb je deze aansluiting nodig) worden ruimschoots vergoed: ik heb $4,50 betaald, er wordt $10,- van de rekening afgehaald.
We moeten wachten tot er meer mensen zijn die naar SF gebracht moeten worden, en om 10:15 kunnen we eindelijk in het busje naar het hotel stappen.
Bij het Clarion aangekomen is er nog geen kamer vrij, inchecken kan normaal gesproken pas om 14:00 uur. Dat was geen verassing, we hoopten alleen dat er misschien iets mogelijk was, maar er zijn gewoon nog geen kamers schoongemaakt op dit tijdstip. We mogen de bagage in een ruimte achter de receptie zetten, en geven de voucher af zodat we bij terugkomst al ingecheckt zijn en meteen naar de kamer kunnen. We zoeken even uit wat we mee willen nemen naar de stad, en geven dan het karretje met onze spullen af. Terwijl we op de bus wachten roept de meneer van de receptie mij: er is inmiddels een kamer vrij geworden, we kunnen inchecken. Na de spullen in de kamer gebracht te hebben kunnen we eindelijk vertrekken: met de hotelshuttle naar de luchthaven (international departures), daar de BART naar de stad ($4,95 pp, enkele reis).
Op station Powell Street stappen we uit, en drinken wat aan het cablecar stalletje op het dieper gelegen pleintje bij de uitgang. Het is inmiddels 13:00 uur, we hebben wel wat verdient.
We maken er een rustige middag van. We shoppen nog wat rond Union Square (de Banana Republic flagstore is voor shoppers een must. Wat een mooie winkel.) en lopen dan naar het Wells Fargo Historical Museum op Montgomery Street. Het is een gratis toegankelijk museum met o.a. een historische postkoets, echte goudklompen en een telegraafkantoor. Malte en Lasse vermaken zich prima met de nagebouwde postkoets en de seinsleutels. We kopen mini goudpannen met koelkastmagneet (en echt goud!) en lopen dan naar de haven, langs telegraph hill. Het is een leuke wandeling, die redelijk vlak is.

We bezoeken nogmaals Pier 39, en eten wat bij Bubba Gump Shrimp company. Het eten is aardig, maar hier is duidelijk de aankleding belangrijker dan het eten (die aankleding is overigens wel heel goed gedaan). Na het eten staan we nog lange tijd bij de zeeleeuwen voor we een taxi nemen naar Union Square. We zijn op tijd weer terug in het hotel, morgen een lange dag. Als we televisie kijken gaat het apparaat plotseling uit, en een sterke brandlucht verspreid zich door de kamer. We bellen housekeeping, en een kwartier later hebben we een nieuwe televisie.

Vanochtend beginnen we met het inpakken van wat tassen. We hebben genoeg schoenen gekocht en vuile kleding verzameld om 3 tassen te vullen. Terwijl Ina en ik in de camper alle kasten nalopen, zijn de kinderen in het hoofdgebouw van de camping aan het tafeltennissen.
Rond het middaguur gaan we naar het Golden Gate Park. We vertrekken in stralende zonneschijn, en zelfs in de city schijnt de zon nog, maar zodra we het park bereikt hebben is de zon verdwenen achter de laaghangende bewolking.

We rijden langs het park naar het strand, en zetten daar de motorhome op een grote parkeerplaats. We lopen langs het historische chalet (met restaurant) en maken een wandeling van ongeveer een uur langs de golfbaan en de “dutch mill”. Eigenlijk valt het een beetje tegen: het park is redelijk verwildert, en brengt niet wat wij ervan verwacht hadden.
Terug in de motorhome maken we de eieren op die we nog in de koelkast hadden. Samen met de bacon, pastrami en de kaas een voedzame lunch, terwijl we nadenken wat we met de middag gaan doen. In San Francisco hebben we alles gezien wat we wilden zien, en bovendien hebben we morgenmiddag en -avond ook nog maar zijn we minder mobiel. Als ik de San Francisco Guide doorblader waarin de kaarten staan die we tijdens ons verblijf in SF gebruiken (een reclame blaadje gekregen bij de receptie van Candlestick Park), zie ik een advertentie van de “Greatmall” in Milpitas. Volgens de beschrijving is dit slechts 50 mijl van San Francisco. Het volgende moment rijden we al via de old highway 1 naar het zuiden, om via een binnenweg door Millbrae met mooie huizen op de 101 te komen. Na een uurtje en even zoeken (de amerikanen gebruiken “next exit” voor zowel volgende als aankomende / eerstvolgende uitrit) komen we bij een groot overdekt winkelcentrum aan. We parkeren bij ingang 4, direct bij de food court. Het aanbod is afwisselend, zowel merk-outlets (o.a. Nike, Hilfiger) als gewone winkels wisselen elkaar af. We kopen weer voldoende spullen om de overige 2 tassen te vullen, en eten kort voor 9 uur wat in het foodcourt. Om 9 uur sluit de mall en rijden we tevreden weer terug. We zijn rond 22:30 terug op de camping en gaan snel slapen, we willen morgen zo vroeg mogelijk bij El Monte zijn zodat we onze dag nog kunnen gebruiken.

Ik meld ons aan voor de bus van 10 uur. We zijn lekker op tijd, en Malte en ik spelen in de recreatieruimte nog even tafeltennis. Als ik nog even naar de motorhome loop om mijn jack te halen (gisterenavond waaide ik bijna uit mijn hemd) komt Malte aangerend om te zeggen dat de bus al de hele tijd aan de andere kant van het gebouw stond te wachten! Wij hadden alleen gekeken aan de kant waar we gisteren ingestapt waren, en nu blijkt dat iedereen al op ons stond te wachten. Lekker handig.

In SF lopen we een paar bloks naar een kruising waar de kabeltram rijdt. Ik had gisteren meteen 8 kaartjes gehaald omdat ik er vanuit ging dat a. je vooraf de kaarten moet kopen en b. wij ‘s avonds ook met de kabeltram weer terug wilden. De tram staat er als we komen, en laat dan al mensen achter die niet mee mogen omdat hij te vol is. We nemen dan maar weer een taxi en laten ons bij Pier 39 afzetten. We willen vanochtend mee met een tour, en hebben nog even een discussie met welke: 1 of 2,5 uur met een imitatie-tram, of 3,5 uur met een echte bus. We besluiten uiteindelijk op basis van met name de kosten de tour van 2,5 uur te nemen, waarvoor we $ 84 betalen (Gray Line Cable Car). Het blijkt gelukkig een goede keuze: de chauffeur is een ware entertainer, die veel weet en er een geslaagde rit van maakt waarin we voldoende te zien krijgen en 3x kunnen uitstappen.
We willen eigenlijk een taxi naar Union Square nemen als er plotseling een streched limo voor ons stopt: of we voor $5 pp mee willen naar het centrum. Ina ziet het niet zitten, Malte is een beetje bang voor de agressieve manier van verkopen maar uiteindelijk stappen we gevieren in voor een prijs van totaal $12. Er blijken al 4 meisjes in te zitten die ook gestrikt zijn, en onze chauffeur stopt een paar bloks verder om nog 4 argeloze voorbijgangers te schaken. Daarna worden we gelukkig wel gebracht naar Union Square. We lopen door de winkels tot 6 uur (sluitingstijd voor de meeste shops op zondag) en nemen dan de tram terug naar de haven. Onderweg willen we uitstappen bij Lombard Str. Hill, maar we blijken in de Powell / Mason line ingestapt te zijn en deze rijdt daar een paar bloks vandaan langs, onderaan de heuvel.

We stappen toch uit en klimmen de trappen langs de beroemde slingerende weg omhoog, om vervolgens de heuvel af richting de haven te gaan. We lopen door het Ghirardelli complex en bewonderen de chocoladefabriek. We lopen langs het strand richting de pieren en eten uiteindelijk wat bij Lou’s, een Jazzclub (op de 1e verdieping) en restaurant (op BG). Zeer smakelijk. Hoewel we eigenlijk pas de bus van 22:00 terug zouden gaan (je moet bij boeken ook al aangeven wanneer je terug wilt) zijn we om na het eten op, en gaan met een taxi naar de hoek van California en Kearny, waar de bus van 21:00 bij aankomst al staat te wachten.

In de motorhome spelen Malte, Lasse en ik nog Blackjack (na mijn winst in het casino willen de jongens niets anders. In eerste instantie werd de inzet gedaan met M&M’s, maar nadat een paar spelers misselijk werden tijdens het spelen en de inzetten op wonderbaarlijke wijze waren verdwenen spelen we vanavond met lucifers).

De waarschuwing voor de treinen was niet voor niets. Daar waar we in Arizona en op weg van Las Vegas richting Californixeb al lange treinstellen zagen, krijgen we nu het geluid erbij. We hadden ondertitels voorlief genomen: minimaal 10x komen er ‘s nachts (lange, zxe9xe9r lange) goederentreinen langs. Deze treinen hebben de gewoonte om bij spoorwegovergangen ook nog eens luid de hoorn te laten klinken, waardoor we in het begin rechtop in bed zitten. Een wekker hebben we dan ook niet nodig: op het juiste tijdstip komt er weer een trein langs.
De douches zijn inderdaad aan vervanging toe, maar zijn wel schoon. We vertrekken vandaag richting San Francisco, en hopen onderweg nog langs een outlet te komen. Er blijkt er volgens een blaadje een in Tracy te zijn, maar de daar aanwezige beperkte hoeveelheid winkels spreken Ina niet aan. We besluiten uiteindelijk wel om via de 5 op de 205 langs Tracy te rijden, om daarna via de 580 op de Golden Gate brug uit te komen en zo San Francisco te benaderen.
Het is een aardige rit, waarbij verschillende woongebieden elkaar afwisselen. Lasse is onderweg al vol van het feit dat de brug die we hem op plaatjes in de reisboeken hadden laten zien nu in het echt langs zal komen.

Bij iedere brug vroeg hij al of dit ‘de’ brug was. Helaas komen we geen outlet meer tegen, en is de Golden Gate Bridge verstopt in achter de wolken. We stoppen wel even voor de brug om te kijken en foto’s te maken. Wat wel al tegenvalt is de temperatuur, deze is zeker niet meer dan 15xb0C.
Via de 101 rijden we nu direct naar de Candlestick camping, waar we zonder problemen rond 12:00 aan komen.

Bij het inschrijven is er even verwarring: onze voucher is voor 3 augustus, en de bevestigde wijziging is hier niet bekend. Mijn geprinte email brengt uitkomst, en ook de extra 3e nacht is geen probleem. Er is een shuttlebusverbinding vanaf de camping naar de stad, en de eigenaar wil voor ons en anderen die tegelijkertijd zijn aangekomen nog wel een extra rit inlassen om 13:00 uur. De kosten zijn $ 10,- pp. Dat tikt dus lekker aan, geen wonder dat hij nog wel een ritje wil inlassen. Het is echter ook bekend dat je in SF nauwelijks je motorhome kwijt kunt, dus nemen wij zijn aanbod aan.
We lopen door Chinatown, en willen ergens iets eten en vooral drinken. De zon komt soms even om de hoek kijken, maar het is nog goed fris. Malte heeft inmiddels Sushi leren waarderen, en Lasse wil nog steeds graag hebben wat andere bezitten of eten en blijft dus ook hier niet achter. We zien een tentje met sushi op varende bootjes, en dat vinden we wel spannend. We kunnen niet aan de bar zitten waar de bootjes langskomen, maar mogen wel opstaan en het gewenste schoteltje van een bootje pakken.

Daarna lopen we naar Union Square, shoppen wat en pakken dan tegen de avond de bekende kabeltram naar Fishermans Warf (overigens nadat we in de even bekende lange rij hebben staan wachten). Daar lopen we even rond, vinden Joe’s Crab Shack waar we een leuke tijd beleven en ook lekker eten en zijn dan rond 21:30 bij het beginpunt van de kabeltram. Er staat weer een lange rij, maar we moeten wel om 22:00 in onze bus zitten. Een sticker in de bus had duidelijk gemaakt dat er op tijd vertrokken zou worden, zonder wachten. Ik hak de knoop door: we nemen wel een taxi. Dat gaat prima en kost uiteindelijk minder dan de kabeltram (met tip betaal ik voor de taxi $8,-, terwijl de kabeltram $3,- pp kost).
Terug in ons huis op wielen praat ik met Malte, en vertel hem o.a. dat hij iets uit de context haalt, waarop Lasse vraagt waarom ik het over de billentekst heb…….

Door de wederom koude nacht zijn we vroeg wakker, en misschien is ook de volle maan die gisterenavond al aan het firmament schitterde daar debet aan. Alhoewel, al te veel last van mijn lunatic heb ik niet gehad. Malte zet de generator even aan zodat Ina haar haar kan fxf6hnen en Lasse de verwarming even aan kan zetten. Zoals je ziet: echte kampeerders….
We vertrekken op tijd en besluiten meteen door te rijden en niet, zoals eerst gepland, de Bridalvail Trail te lopen. Dat zijn weliswaar maar 20 minuten, maar de weg die we moeten rijden is nog lang genoeg, en op deze manier kunnen we de middag nog aan het zwembad doorbrengen. Uit de KOA gids hebben we een camping bij Lodi, net boven Stockton uitgekozen.
Om het park te verlaten moeten we eerst naar Yosemite Valley rijden, de weg die we gisteren ook zijn gereden. De weg is bochtig en gaat soms onder een behoorlijke hoek naar beneden. In een scherpe bocht met dicht langs de weg een rotswand, en op de linkerbaan tegenliggers, schrikken we van een verschrikkelijke klap: er is iets tegen de rechterbuitenspiegel aan geslagen en we zijn plotseling aan 1 oog blind. Het frame is in orde, maar de spiegel is volledig verdwenen. Dat schiet lekker op zo, in 2 dagen een behoorlijke schadelijst opgelopen. Ik baal behoorlijk en laat nog lange tijd dat stukje van de rit de revue passeren: reed ik te snel, te dicht langs de kant, te onvoorzichtig?. Volgens mij was mijn tempo niet overdreven: de bocht was onoverzichtelijk, maar ik hield goed het midden van ons spoor. Ik houd het er maar op dat het een tak of boomstammetje was die/dat een stuk de weg op stak. Ik had in ieder geval niet de indruk dat het meegegeven heeft, en de sporen op de spiegel doen vermoeden dat het iets met toch zeker 8-10 cm. doorsnee moet zijn geweest. Afijn, we rijden het park uit richting de 120. Door de vele bochten is de gemiddelde snelheid erg laag.
We stoppen even in Oakdale om te tanken en de laatste boodschappen van de vakantie te doen, om uiteindelijk rond 14:00 uur bij de camping in/bij Lodi aan te komen. Tot mijn verbazing is daar niet zichtbaar dat het een KOA camping is: bij de eerder bezochte campings die bij deze organisatie waren aangesloten kon je al van verre het gele logo zien. Bij het aanmelden wordt verteld dat de camping sinds kort in nieuwe handen is en dat men sinds 14 dagen geen KOA lid meer is. Dit schijnt uiteindelijk voor de bezoekers meer voordelen op te leveren omdat er meer (camping) kaarten geaccepteerd worden. De nieuwe eigenaren gaan o.a. investeren in nieuwe douches, hetgeen doet vrezen voor wat we zullen aantreffen. Ina vraagt om een mooie, rustige plek, de vorige KOA campings in herinnering hebbend. Dat is geen probleem, we krijgen een schaduwrijke plek maar worden wel gewaarschuwd voor de aanpalende spoorlijn. De camping is verder een kopie van die in Bakersfield. Het zwembad ligt zelfs op dezelfde plek. Alleen lijkt het wel of er hier mensen wonen: het “trailerpark trash” gehalte van de aanwezigen is hoog, en er wordt naast ons aan een auto gesleuteld.
Malte en Lasse springen al snel in het zwembad, Ina doet een was en ik maak de camper schoon en schrijf aan ons weblog. Helaas niet on-line: er is binnen wel internet via een inbelverbinding, maar ik weet dat we morgen WiFi hebben en daarop kan ik nog wel even wachten.
Na een tijdje meld ik me ook in het zwembad. Malte en Lasse spelen inmiddels met een aantal kinderen met een american football, en taal blijkt geen barrixe8re. Lasse zwemt al de hele vakantie zonder bandjes, en het gaat steeds beter. Malte overwint zijn angst om te duiken en weet uiteindelijk een paar mooie sprongen te laten zien.

Bij een mooie zonsondergang hebben we zalm van de BBQ, en genieten weer van het warme weer. Dat was de laatste paar avonden wel anders, ofschoon we ook toen hebben genoten.

Na een ijskoude nacht (zo koud dat de dekens niet afdoende blijken) rijden we om 8:30 uur Yosemite Park weer in.

We gaan eerst naar Wawona Village, waar een reserverings centrum is. We passeren heel onwerkelijk de golfbaan die in het park is aangelegd. Bij het Campground Reservation Office blijkt dat we niet meer kunnen doen dan zien op welke campings nog plek is, verder is het first in, first serve. De campings in de valley zijn bezit, maar dat wist ik al van internet. De kans dat je daar een plek krijgt is zeer klein. We besluiten eerst naar Bridalveil Creek Campground te gaan, daar zou nog plek moeten zijn. Volgens de Ranger is dat de mooiste campground van het park. Onderweg daar naar toe passeren we de Wawona Campground, die ook nog vrij zou moeten zijn. Er hangt echter een bordje “full”. Aangezien we een behoorlijke afstand moeten afleggen buiten de route naar Yosemite Village (waar we de dag willen doorbrengen) hopen we maar dat de informatie over de camping van onze keuze wel correct is. Gelukkig blijkt dat zo te zijn. Ik speel weer domme buitenlander en ga op zoek naar de host, terwijl achteraf blijkt dat je alles zelf mag doen. Bij de ingang staat op een bord met meer informatie dat je een formulier moet invullen, een vrije plek moet zoeken, daar je formuliertje moet ophangen en geld in een envelop in de daarvoor bestemde bus moet stoppen. Tja, slecht geslapen en kleine lettertjes zullen we maar zeggen. We vinden een plek waar we vooruit inparkeren om alles in te vullen. Zonder hulp steek ik naar achteren, maar bij het naar voren wegrijden moet ik een scherpe draai maken waarbij eensklaps blijkt hoever de achterkant wel niet uitzwaait: ik kom tegen een rots die niet meegeeft en we moeten een zijlichtje achterlaten.
We maken foto’s vanaf de parkeerplaats na de tunnel, en rijden dan naar de dagparking in Yosemite Village.

We lopen naar het Visitor Center en laten ons adviseren over een trail die wij vandaag nog willen lopen. We kiezen een iets moeilijkere: de wandeling naar de Vernal Fall Footbridge, 2,6 kilometer (heen en terug) met 122 meter hoogteverschil. Het is een steile, stoffige wandeling, maar het uitzicht is magnifiek. Lasse is vooraf heel stoer: hij gaat de berg wel even beklimmen. Na 50 meter lichte stijging is hij het echter al zat (maar na 100 meter loopt hij zonder al te veel zeuren lekker door). Malte hoor je niet, hij zou het liefst de hele weg naar boven rennen, je moet hem regelmatig afstoppen. Verwacht overigens niet een rustige wandeling te hebben: het is alsof je de avondvierdaagse loopt. Bij de brug aangekomen pauseren we, en daar blijkt dat de squirrels inmiddels aan de civilisatie van het park gewent zijn. Als ik een broodje eet kom er een brutaal op mijn been staan en probeert om mijn broodje uit mijn hand te pakken.



Het is drie uur als we weer bij de weg zijn waar de bussen rijden. Tijdens de busrit naar de toegang van de trail hadden we bootjes in de rivier zien drijven, en passeerden we ook het verhuurcentrum. We willen de dag dan ook afronden door met een raft de rivier af te zakken. Na een wandeling naar een volgende busstop stappen we in de bus, rijden 2 haltes en lopen naar de kassa. Daar blijkt dat we nog wel even kunnen wachten: onzichtbaar vanaf de weg staat er een lange wachtrij achter een opslagschuur. In de rij zie ik na enige tijd een bordje dat kinderen minimaal 50 lbs moeten wegen, en dat dat streng gecontroleerd wordt. Ik heb twijfel of ons vliegengewicht dit wel op de weegschaal brengt, en vraag of Ina met Lasse eens een weegschaal kan zoeken. Gelukkig, hij is maar liefst 60 lbs …. Na 45 minuten zijn we eindelijk aan de beurt, en krijgen onze reddingsvesten en peddels. Er is ook net weer een vrachtwagen met boten gekomen, en we kunnen dan ook meteen weg. We moeten de boot een paar honderd meter naar het water dragen, en stappen dan in voor een soms wilde vaart over de Merced River. Onderweg stoppen we bij een strandje, waar Malte en Lasse willen zwemmen. Ze trekken snel zwemkleding aan, maar na een paar tenen in het water te hebben gehad treuzelen ze.

Ik loop iets verder, maar helemaal onder? Ik laat de jongens tot 3 tellen en duik dan onder, waarna ik een heel klein stukje zwem. Weldadig na de stoffige wandeling van eerder op de dag, maar wel heel koud. Ook Lasse laat zich dan niet kennen en is snel na mij in het water, om er nog veel sneller weer uit te zijn. Malte gaat als laatste en duikt zelfs nog onder. Na anderhalf uur bereiken we het eindpunt van een geslaagde tocht. We worden teruggebracht naar het verhuurcentrum en nemen daar de bus terug naar de Village. We eten Pizza’s in Degnan’s Loft (buiten een salade het enige menu onderdeel). We schrikken van de prijzen, maar eigenlijk ook als het eenmaal op tafel staat. Wat een joekels. We hebben aan 2 medium pizza’s meer dan voldoende voor ons allen, en zijn ook zeer tevreden over de smaak en kwaliteit. In de schemering rijden we weer terug naar de camping, en zien onderweg een zonsondergang die zo kitsch is dat als je het als schilderij in de winkel zou tegenkomen je het niet koopt.

We voegen aan onze lijst met dieren een drietal vleermuizen toe, en rijden in het donker zonder problemen de camping op. Nu maar hopen op een rustige nacht: volgens een mededeling in het visitor center hebben de afgelopen week 37 “bear encounters” plaatsgevonden, op een aantal van 147 totaal in 2005!

We maken allemaal nog even gebruik van het zwembad, en vertrekken uiteindelijk rond 9:45 van de camping. We rijden de 99 verder richting Fresno, en willen dan via Visalia naar het Sequoia National Park / Kings Canyon National Park.

Onderweg passeren we overigens diverse borden van campings die ook aan of bij de 99 liggen, en het plaatjse Tulare waar een groot outletcentrum is (maar gezien onze planning van vandaag laten we dit schieten, we kijken nog wel onderweg naar San Francisco voor de laatste inkopen). We (ik) missen de afslag op de 99 richting Visalia, omdat ik op zoek was naar de 63. Achteraf blijkt dat je eerst een stukje 137 had moeten rijden om op die Highway te komen. Via de volgende afslag rijden we uiteindelijk binnendoor naar de 63 en komen al snel in de grootste plaats van de regio. Hier is duidelijk meer geld dan in Bakersfield, het ene winkelcentrum na het andere staat links en rechts van de weg. We tanken nog een keer en rijden dan via de 198 naar het park. Het landschap wordt toenemend bergachtiger.

Bij de ingang laat ik de Park Pass en identificatie zien en we ontvangen weer een informatiesetje. We zien de ‘tunnelrock”: een rots waaronder je in vroeger jaren door kon rijden, maar de komst van grote auto’s (en RV’s) heeft geleid tot een omleiding. De oude weg is nog wel onder de rots zichtbaar. Via een stijgende weg met veel serpentines draaien we naar een hoogte van 1954 meter. Onderweg zien we al de enorme Sequoia’s links en rechts staan, en we parkeren ook om de eerste foto’s te maken.


Opvallend is de geur: de bomen lijken verwant aan sandelhout, het hele bos ruikt fris en vriendelijk. We bezoeken het Giant Forest Museum, en zien foto’s van de drukte in de jaren 50. Inmiddels is er het een en ander veranderd: om de wortels van de omliggende bomen meer lucht en water te geven zijn parkeerplaatsen verwijderd. De huidige parkeerplaats is goed bezocht, maar niet overvol.


We rijden verder en komen aan de andere kant ( de Kings Canyon kant) uit het park.
Via Fresno rijden we vervolgens via de 41 naar de zuid ingang van Yosemite. Als we aankomen is het 18:00 u. We rijden nog wel het park in, maar volgens de ranger bij de ingang kan hij nu niet meer checken of er ergens plaats is, en de dichtstbijzijnde camping op het park waar eventueel plaats kan zijn is 25 mijl ver weg. Een paar mijl voor het park hadden we ook een camping gezien, en we besluiten dan ook te draaien en te kijken voor daar plaats is. Het is een natuurcamping zonder voorzieningen, maar onze ervaringen daarmee zijn uitermate positief tot nu toe.

Aangekomen wachten we op de host van de camping, en gelukkig blijkt er plek te zijn. We mogen zelfs een vrije plek uitkiezen, en hebben uiteindelijk een mooie ruime plek. De camping ligt aan een beekje, je hoort het water stromen op onze plek. Het is nog licht genoeg om de BBQ aan te steken, en om wat hout bij elkaar te sprokkelen (buiten het pakket hout dat we van de host kopen) voor een kampvuur. Een buurman samen met zijn zoontje langs met een emmer rivierkreeftjes: of Malte en Lasse deze eens vast willen houden. Ze griezelen, maar Papa wil zich niet laten kennen en heeft even later een forse rivierkreeft in zijn vingers. Het beestje probeert uit alle macht terug te knijpen, waat gelukkig niet lukt: zijn scharen zien er vervaarlijk uit. We eten heerlijke steaks, BBQ Beans met mais en een half knoflookstokbrood: we beginnen langzaam aan de restjes op te eten, het einde van de reis nadert. Zodra de zon onder is moeten we ons warmer aankleden, de temperatuur valt snel, maar we hangen nog een tijdje rond het vuur.